నా చేతి కట్ట్లు విప్పుతు, అక్కడున్న జాలార్లు నందరిని నొటికొచ్చినట్లు తిట్టింది.
"చిన్నపిల్లాడు ఏదొ తెలియక చేస్తే ఇలా చెట్టుకు కట్టడానికి మీకు చేతులు ఎలా వచ్చాయ్" అంది. చుట్టు చేరిన జనాన్ని చుసి "ఏం మీ ఇళ్ళ లొ పిల్లలు లేరా,,వాళ్ళని ఇలాగే కట్టేస్తే చుస్తా నిల్చుంటారా?" ప్రశ్నించే సరికి లొపల నుండి అసలు జాలారి బయటకు వచ్చాడు.
"ఇంతకు ముందు మీ మావకు ఎన్ని సార్లు చెప్పాం? మా నొటికాడ కూడు నేల పాలు చేస్తుంటే ఎన్ని సార్లని వురుకొవాలి?" అడిగాడు.
"వాడికి అవన్ని తెలియవు. చిన్నపిల్లాడు. నేను నచ్చ చెపుతాను" కొపం తగ్గించుకొని అంది.
"మళ్ళీసారి ఇలా జరిగిందంటే మాత్రం చుస్తు ఊరుకునేదిలేదు." వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేసాడు.
ఇంటికి వెళ్ళిన తరవాత నాన్నకు జాలార్లంతా నన్ను చెట్టుకు కట్టెసిన విషయం చెప్పింది అమ్మ. నాన్న ఎమి అనలేదు. నేను చెసిన పని తప్పు అన లేదు. సమర్దించనులేదు. మనకు మనమే జీవితపాఠాలను నేర్చుకొవాలనేది ఆయన సిద్ధాంతం.
వరిసిపొయిన చేతులుకు వెన్న రాస్తు..అమ్మ కళ్ళంట నీళ్ళుపెట్టుకుంది. అమ్మ బాద చుసి.."నేనమన్నా తప్పుచేసానమ్మా?" అమ్మ ఒడిలొ తల పెట్టుకొని అడిగాను.
"అవును నాన్న అలా చేయడం తప్పు. చేపల వేట జాలార్ల జీవనాదారం. అలా చేస్తే పాపం వాళ్ళు ఎలా బ్రతుకుతారు. చెప్పు?" అడిగింది.
"వాళ్ళు బ్రతకడం కొసం..చేప పిల్లలు చావాలా?" ప్రశ్నించాను.
ఆ ప్రశ్నకు అమ్మ దగ్గర సమాదానం లేదు. ఐనా "మన బ్రతుకు చక్రమే అంత నాన్న..ఒకరి మనుగడకు మరొకరు బలి అవ్వక తప్పదు." అంది. ఆమె మాటలు అప్పుడు అర్దం కాలేదు. నాకు అర్దమయ్యేలా ఎలా చెప్పాలొ అర్దం కాక మౌనంగా వుండిపొయింది.
"అవన్ని నాకు తెలీదు. వాళ్ళని నాన్నలా వ్యవసాయం చేసుకొని బ్రతకమను." అన్నాను. అమ్మకు నవ్వు వచ్చింది.
"ఎవరిష్టం వాళ్ళది. నువ్వు ఇలాగే బ్రతకాలి అని చెప్పడానికి మనం ఎవరు?" అంది అమ్మ. మనుషులును శాసించేందుకు ఓ అర్హత కావాలని నాకు అప్పుడు మొదటిసారిగా అర్దమైంది.
"ఆ వయసులొనే" భవ్య కనుబొమలు ఎగరేస్తు అడిగింది. జొక్ లా అందొ సీరియస్ గా అన్నాదొ గాని నిజంగానే అలాంటి ఆలొచనలు సాదరణంగా అందరికి చిన్నవయసులొ రావు. కాని అబిరామ్ కు వచ్చాయి. అప్పుటి నుండే అతనికి మనుషులును శాసించే శక్తి కావాలని రొజు దేవుడిని ప్రార్దించడం మొదలుపెట్టాడు.
"ఆ తర్వాత ఎమయ్యింది?" అడిగింది భవ్య.
"ఆ తర్వాత ఎప్పుడు ఈతకు వెళ్లినా జాలార్లు పట్టిన చేపల జొలికి వెళ్ళలేదు. వలల్లొ చిక్కుకుని విలవిలలాడుతున్న చేపలను చుసి మనసు గిజగిజలాడిపొయెది. అమ్మ ఎప్పుడైనా చేపలకుర వండితే. తినాలనిపించేదికాదు. కొన్నాళ్ళకు ఈతకు వెళ్ళడం మానేసాను.
అప్పుడు నాకు ఎడేళ్ళు.
ఆ రోజు వర్షం జొరుగా కురుస్తుంది. స్కూలు నుండి ఇంటికి తడుచుకుంటునే వెల్తున్నాను. పరుగులాంటి నడకతొ పుస్తకాల బాగు తలమీద పెట్టుకొని వెళ్తున్న నేను ఓ ఇంటి ముందు దృశ్యం చూసి ఆగిపొయాను.
ఆ ఇంటి ముందు వర్షం నీట్లొ పూర్తిగా తడిచి ముద్ద అయిపొయి ముడుచుకుకూర్చున్న రెండు ఆవులు కనపడ్డాయి.
నొరులేని ఆ మూగజీవాల్ని చూస్తే జాలేసింది. వెంటనే వాటి యజమాని మీద కొపం వచ్చింది. లంకంత పశువుల శాల కట్టాడుగానీ వాటిని బయటే ఎందుకు కట్టేసాడొ అర్దం కాలేదు ఆలొచిస్తు, ఆ ఇంటి వైపు వెళ్ళాను.
అప్పటికే బాగా తడిసిపొయి వుండడంతొ గజ గజ వణుకుతున్నా అది పట్టించుకొనే స్థితిలొ లేను. కొపంగా ఆ యజమాని ఇంటి తలుపు తట్టబొయి కిలకిల నవ్వులు వినిపించి ఆగాను. పక్కనే తెరచి ఉంచిన కిటికీ కనపడి అటు వైపు వెళ్ళాను. తప్పు ఒప్పులు తెలియని వయసది. పరాయి వాళ్ళ కిటికీలొ నుండి తొంగిచూడకుడదని అప్పుడు నాకు తెలీదు.
"ఏంటి మావ బయట పశువులు వర్షంలొ తడిసిపొతుంటే నీకిప్పుడు సరసాలేంటి? వదులు మావా?" ఆడగొంతు వినపడింది.
"ఓస్ ఇప్పుడెళ్ళీ ఆటికి గొడుగు పడతావేటే?" ఎగతాళిగా మగ గొంతు వినపడింది.
"అది కాదు మావ, వాటిని గొడ్లొ కట్టేసి వస్తాను వదులు" ఆడగొంతు గింజుకుంటున్నట్లు అంది.
"బయట జొరుగా వర్షం పడుతొంది. లొన వెచ్చగా దగ్గరకి రావడం మానేసి...పశువులు..పిడకలు అని ఏడుస్తావేమే" కొపగించుకొంటు అతని గొంతు వినపడింది.
బలవంతంగా ఆమెని ఒళ్ళొకి లాక్కొన్నాడు. ఆమె అతని కి అడ్డు చెప్పలేక అతని ఒళ్ళో వాలిపోయింది.
నాకు అప్పుడు ఏదొ ఒకటి చేసి వాళ్ళ మూడ్ పాడుచేయాలనిపించింది. ముందుగా బయటవున్న ఆవులు తాళ్ళు విప్పేసి, శాలలొ కట్టాను. వెచ్చగా పక్కనే చిన్న మంట పెట్టాను. ఆ వేడిలొ అవి చలి కాచుకుంటు ముడుచుకొని పడుకున్నాయి.
నేను ఆ ఇంటి పైకి ఎక్కి, వాళ్ళిద్దరు పడుకున్న గది పెంకులు ఒక్కటొక్కటిగా తొలగించాను. వర్షం నీళ్ళు మీద పడడంతొ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి మీదకు చూసారిద్దరు. అప్పటికే గబగబా సగం పెంకులు పీకి కిందకు విసిరేసాను.
ఏం జరిగిందొ వాళ్ళకు అర్దమయ్యేసరికి, ఇంటి మీదనుండి పక్కనున్న గడ్డికుప్పమీదకు ఒక్క ఉదుటన దూకి, సర్రున క్రిందకు జారి, ఊళ్ళోకి పరుగుతీసాను.
ఎవరొ ఇంట్లొ దొంగలు పడ్డారనుకొని అదిరిపడి కేకలు వేయడం నాకు వినపడేసరికి వీది చివరకు చేరుకున్నాను. అప్పటికే ఇల్లు, ఇంట్లొ మంచం తడిసిపోయివుండొచ్చు. ముగజీవాల్ని ప్రేమించలేనివాళ్ళకు అది అసలు చాలా చిన్న శిక్ష..మనసులొ అనుకుంటు ఇల్లుచేరాను.
పుర్తిగా తడిసిపొయి ఇంటికి వెళ్ళిన నన్ను చూసిన అమ్మ "నీ పుస్తకాల బాగ్ ఏది రా?" అడిగింది.
అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, పుస్తకాల బ్యాగ్ ఆ గొడ్లశాలలొ మర్చిపొయానని.
(ఇంకావుంది)
No comments:
Post a Comment