జానకి ని వెతుక్కుంటు మేడ మీద గదిలొకి వెళ్ళాడు. కాసేపు అరుపులు, కేకలు వినిపించాయి. జానకి మీద చేయి చేసుకుంటున్నాడని అర్దమయ్యింది. అందరం అతన్ని ఆపడానికి వెళ్ళాం.
"ఇంకొసారి ఆ పాలేరు పేరెత్తావంటే..పీక పిసికి గొదాట్లొ పారేస్తా!" ఆయాసం తీర్చుకొవడానికి ఆగి అన్నాడు.
"ఆగిపొయావేం? ఏం అలసిపోయావా? రా చంపేయ్..నేను బ్రతికుంటే ఖచ్చితంగా రఘుని చేసుకొని తీరతాను" చెదిరిన జుట్టు సరిచేసుకుంటు మొండిగా అంది జానకి.
"జానకి" కొపంగా అరచింది అమ్మమ్మ.
అమ్మ జానకి ని వెనక్కి తీసుకుంటు "వయసొచ్చిన పిల్ల మీద చేయిచేసుకొవడం తప్పన్నయ్యా" మందలించింది.
"నువ్వే చెప్పు దానితొ.. నీ కొడుకు కైనా దాన్ని ఇస్తాను గానీ. నా ఇంట్లొ ఎంగిలి మెతుకులు ఏరుకుతినే ఆ పాలేరు కుక్క కు మాత్రం దాన్ని ఇచ్చేది లేదని." అమ్మతొ మావయ్య ఓ మెట్టు దిగి అన్నాడు.
"నాన్నా.." రఘుని తిట్టడం సహించలేనిదానిలా అరిచింది.
"ఏంటే. ఆ అరుపు. తండ్రినన్న మర్యాద కూడా లేకుండా? ఏం చూసి ప్రేమించావే వాడ్ని? చదువా? ఉద్యొగమా? ఏం వుందని వాడి దగ్గర? మన కులం కాదు. మన జాతి కాదు. రేపు వాడ్ని పెళ్ళి చేసుకుంటే నువ్వు కూడా వాడితొ ఇల్లంట అంట్లు తొముకొవడానికి బయలుదేరాలి. అర్దమౌతుందా?" నిలదీసాడు.
జానకి మాట్లడలేదు. ఆమె మౌనాన్ని చూసి, మావయ్య నెమ్మది పడ్డాడు. కిందనున్న తన అనుచరగణాన్ని పిలిచి, రఘు ఎక్కడున్నా నాలుగు తగిలించి తీసుకు రమ్మని ఆదేశించాడు. వేగంగా కదలబొతున్న వాళ్ళను చూసి
"నాన్నా...రఘుని ఏమైనా చేసావొ..నా శవం కళ్ళ చూస్తావు" వార్నింగ్ లా అంది. వాళ్ళు ఆగిపోయారు.
కొపంగా మావయ్య అమ్మని పక్కకి లాగి జానకి చెంప చెళ్ళుమనిపించాడు.
ఆమె కళ్ళు ఎర్రబారిపొయాయి.
"నాన్నా..రఘు కి చదువు, ఉద్యొగం లేక పొవచ్చు. నేనంటే ప్రేముంది. నా మీద ఎవరైనా చేయివేస్తే వాడి నెత్తురు కళ్ళచూసే దాకా ఆగడు. అసలు తనకు చదువు సంద్య లేకపొవడానికి కారణం మనం కాదా?? తరతరాలుగా వాళ్ళ కుటుంబాలతొ వెట్టిచాకిరీ చేయించుకుంటు, వారిని అలా తయారుచేసింది మనం కాదా??" నిలదీసింది.
"నువ్వు కుక్క అన్నావే. నిజం! అతను నిజంగా విశ్వాసంలొ కుక్కలాంటివాడే. నేను లొయలొ దుకమన్నానే అనుకొ...ఎందుకు, ఏంటి అని అడగకుండా కళ్ళు మూసుకొని దూకేస్తాడు. అంత నమ్మకం నామీద. నువ్వు వేయి జన్మలెత్తిన నాకు అలాంటి భర్తను తేలేవు. అర్దమౌతుందా?" ఎదురు ప్రశ్నించింది.
ఎప్పుడు అమాయకంగా కనిపించే జానకి లొ ఇంత తెగువ నేనెప్పుడూ చూడలేదు. అంతవరకు ప్రేక్షక పాత్ర వహించిన నేను, ఇంక మౌనంగా వుండలేకపొయాను.
"మావయ్యా నా ప్రేమను కాదన్నావు. సహించాను. జానకీ ప్రేమను మాత్రం కాదనకు ..ఒప్పుకొను." అన్నాను.
"ఒప్పుకొక పొతే ఏం చేస్తావురా?" కొపంలొ ఊగిపోతు అడిగాడు.
"నీ కళ్ళ ముందే దాని పెళ్ళి చేస్తాను. అడ్డొచ్చిన ఏ ఒక్కర్ని వదిలిపెట్టేది లేదు." నాగొంతులొ స్దిరత్వాన్ని చూసి అందరూ ఆశ్చర్యపొయారు.
"రాముడు" అమ్మమ్మ అరిచింది.
"నీకు బుద్దుందా?? నీకు కాబొయే పెళ్ళాన్ని వేరే వాడికి నువ్వే ఎలా చేస్తావురా? మతి వుండే మాట్లాడుతున్నావా?" కొపగించుకుంది.
"లేదమ్మమ్మా! జానకి మనసులొ స్థానం నాది కాదని తెలిసినప్పుడే నా ప్రేమను నాలొనే సమాది చేసాను. జానకి ఎక్కడున్నా ఎవరితొ వున్నా సంతొషంగా ఉండటమే కదా మనకు కావాల్సింది??
ఇప్పుడు నేను తనని చేసుకుంటే..నాకు తన మీద అదికారం ఉంటుందేమొగానీ, తన మనసు లొ నాకు స్థానం ఉండదు. అవును అమ్మమ్మా!
ప్రేమలేని పెళ్ళినాకు వద్దమ్మమ్మా. జానకి కి రఘు నే కరక్ట్" అన్నాను.
అనేసాను గానీ నా మనసెంతలా నలిగిపొతుందొ వాళ్ళెవ్వరికీ తెలీదు. అమ్మ దీనంగా నా కళ్ళలొ కి చూసింది. ఆమె కళ్ళలొ చూడలేక తలదించేసాను.
"నన్ను అర్దం చేసుకున్నందుకు దాంక్యు బావా" అంటు నా వద్దకొచ్చి నా రెండు చేతులు తన చేతుల్లొకి తీసుకుంది.
"ఎవ్వరు అడ్డొచ్చినా రేపు నేను నిర్ణయించిన మూహూర్తానికే...నేను నిర్ణయించిన అబ్బాయితొనే పెళ్ళి జరిగితీరుతుంది." మావయ్య తన నిర్ణయాన్ని మొండిగా చెప్పాడు.
"అలా అయితే.. నేను ఈ ఇంట్లొ ఒక్క క్షణం కూడా ఉండను." జానకి కూడా మొండిగా అంది.
"నువ్వు ఇక్కడి నుండి ఎలా కదులుతావొ నేను చూస్తా??" చాలెంజ్ చేస్తు, తన వెనుక మనుషులువైపు తిరిగి, "పెళ్ళి జరిగేవరకు అది ఇంట్లొ కాళ్ళు బయటపెట్టడానికి వీల్లేదు." హూకుం జారీ చేసాడు.
జానకి నా మీద నమ్మకం ఉన్నదానిలా నా వెనుక నిలబడి, నా చేయి బలంగా పట్టుకొని.." బావా ఎలాగైనా నన్ను ఇక్కడి నుండి బయటకు తీసుకుపొ" అంది.
మావయ్య తాలుకు మనుషులు రౌడీల్లా మీదకొచ్చారు.
అడ్డుపడ్డాను. పెనుగులాట జరిగింది. నేనే గెలిచాను. మావయ్యని ఎదిరించి, జానకి ని నాతొ తీసుకొచ్చేసాను. అమ్మమ్మ, అత్తయ్యకు మావయ్యమీద కన్నా నామీద కొపం వచ్చింది. అమ్మ ఎదురు చెప్పలేదు.
మావయ్య అహంతొ రగిలిపొయాడు. మరి కొంతమంది రౌడీలను మా ఇంటి మీదకు పంపాడు. ఈ గొడవలన్నీ ఎక్కడికి దారి తీస్తాయొ అని అమ్మ బెంగ పెట్టుకుంది. నాన్న మాత్రం నీకు నచ్చిందే చేయి అన్నాడు.
నా గుండె దైర్యానికి, తెగువకు వచ్చిన రౌడీలు వెనుతిరిగారు. వాళ్ళతొ జరిగిన పెనుగులాటలొ నా తలకు బలమైన గాయం తగిలింది. రక్తం చూసి అమ్మ కళ్ళు తిరిగిపడిపోయింది.
రఘు తల్లితండ్రులు మాత్రం మా మావయ్యకు ఎదురు నిలిచి ఊర్లొ బతకలేమని బయపడ్డారు. రఘు మాత్రం ప్రాణాలు పొయినా జానకి చేయి వదిలేది లేదని తేల్చిచెప్పాడు. నాకు అతనిలొ తెగువ నచ్చింది.
మా ముందు మావయ్య ఓడిపొయాడు. ఓడిపొయాడు అనే కంటే ఓడిపొయినట్లు నటించాడు. తనకు తన కుటుంబం, కూతురు కన్నా పదవి ముఖ్యం అవ్వడంచే రాజకీయాల్లొ ఎదగాలంటే ఇంటి శత్రువులు ఉండకూడదని అర్దం చేసుకొని, రాజీకి వచ్చాడు.
ఆదర్శవివాహం అనే టాగ్ తగిలించి తన కూతురు పెళ్ళి ని తనే తన ఇంట్లొ అంగరంగ వైభవంగా చేసేసాడు. అత్త, అమ్మమ్మ మాత్రం నాతొ మాట్లాడటం మానేసారు. నేనంటే వాళ్ళకి ఇప్పటికీ కొపమే..." చెప్పడం ఆపాడు అబిరామ్.
భవ్య నిట్టురుస్తు.."మీ గురించి ఏమో అనుకున్నాను గానీ ఫర్వాలేదు. ప్రేమించిన మరదలి పెళ్ళికి స్వయంగా మీరే పందిర్లు వేసారన్న మాట. గ్రేట్...ఐ లైక్ యు" అంది.
"ఏం గ్రేటొ ఏమె..నేను అనుభవించిన నరకాన్ని ఎవ్వరు అనుభవించి ఉండరు. ఎన్నొ నిద్ర లేని రాత్రులు. తన పెళ్ళి చేసి గెలిచానొ, తన ప్రేమను కొల్పొయి ఓడిపొయానొ తెలియని జీవితం నాది." అన్నాడు అబిరామ్.
"ప్రేమ ను బ్రతికించారు కాబట్టి గెలిచినట్లే" అంది భవ్య.
భవ్య నిట్టురుస్తు.."మీ గురించి ఏమో అనుకున్నాను గానీ ఫర్వాలేదు. ప్రేమించిన మరదలి పెళ్ళికి స్వయంగా మీరే పందిర్లు వేసారన్న మాట. గ్రేట్...ఐ లైక్ యు" అంది.
"ఏం గ్రేటొ ఏమె..నేను అనుభవించిన నరకాన్ని ఎవ్వరు అనుభవించి ఉండరు. ఎన్నొ నిద్ర లేని రాత్రులు. తన పెళ్ళి చేసి గెలిచానొ, తన ప్రేమను కొల్పొయి ఓడిపొయానొ తెలియని జీవితం నాది." అన్నాడు అబిరామ్.
"ప్రేమ ను బ్రతికించారు కాబట్టి గెలిచినట్లే" అంది భవ్య.
"నీకొ విషయం తెల్సా ఈ గొడవలన్ని జరిగినప్పుడు జానకి కి పదిహేడేళ్ళు. పెళ్ళి అయినప్పుడు ఆమె మైనరు. పెళ్ళి జరిగిన నాలుగు నెలలకొ ఏమో తనకి పద్దెనిమిదేళ్ళు వచ్చాయి. ఆ వయసులొ ప్రేమ, పెళ్ళి, పెద్దోళ్ళను ఎదురించడం అంతా ఇప్పుడు తలుచుకుంటుంటే మేం చేసినది తప్పేమో అనిపిస్తుంది." అబిరామ్ అన్నాడు.
"ఇండియాలొ పల్లెటూర్లలొ అమ్మాయిలకు పదొ తరగతి దాటగానే పెళ్ళి సంబందాలు చూస్తారంట కదా..డాడీ చెప్పారు" భవ్య అంది.
"అవును. మా విషయంలొను అదే జరిగింది. కానీ తనది మెచ్యుర్డ్ లవ్ కాదేమో అని ఇప్పటికీ నాకు డౌట్" తను అన్నాడు.
"లేదు అబిగారు. అమ్మాయి మనసు ఒకసారి ప్రేమలొ పడితే అది తన జీవితం చివరిదాకా వదిలిపొదు. అది ఏ వయసులొ నైనా కానీ. అందుకే తొలిప్రేమ తీయనిది..మదురమైనది..మరువలేనిది అంటారు" అంది భవ్య. అలా అంటున్నప్పుడు ఆమె కళ్ళలొ ఏదొ మెరుపు గమనించాడు.
"అది సరేగానీ మీరు అమెరికా ఎప్పుడొచ్చారు?? ఎలా ఈ స్థాయికి ఎదిగారొ చెప్పలేదు" అడిగింది.
"దాని గురించి తర్వాత చెప్తాగానీ, ముందు నీ గురించి చెప్పు భవ్య" అడిగాడు.
"నువ్వు ఎవరినైనా ప్రేమించావా?" అడగకూడదనుకుంటునే అడిగేసాడు. తర్వాత నొచ్చుకొన్నాడు. "అయామ్ సొరీ. నా కధ చెప్పానని, నిన్ను చెప్పమని నా ఉద్దేశం కాదు." తడబడుతు అన్నాడు.
భవ్య అమెరికాలొ పెరిగినమ్మాయి కావడంతొ అంతగా పట్టించుకొలేదు. "ఇట్స్ ఓకే. నా గురించి చెప్పాలంటే...నా కాలేజీ డేస్ గురించి చెప్పాలి. అది ప్రేమో ఏమో నాకు తెలీదుగానీ, మా కాలేజ్ లొ ఓ అబ్బాయి నా వెంట పడేవాడు. తను అమెరికన్. చాలా తెల్లగా ఉంటాడు. తెలుగు అసలు రాదు. నాకొసం తెలుగు నేర్చుకున్నాడు. అక్కడ అబ్బాయిలంతా చాల ఫాస్ట్ అని మీకు తెలుసుకదా...తను మాత్రం అలా కాదు. చాలా కూల్. నా కొసం రొజుకొ ప్లవర్ బొకే పంపేవాడు ఇంటికి." ఆమె చెప్పడం ఆపింది.
కలువ పూలు గుర్తొచ్చాయి అభిరామ్ కి. "ప్రేమను వ్యక్తం చేయడానికి పూలే ఎక్కువగా వాడతారని నా చిన్నప్పుడే తెలిసుంటే, జానకి ఎప్పుడొ నాదయ్యిండేది" ఆలొచనల్లొ జానకి రూపం మళ్ళి కళ్ళ ముందు మెదిలింది.
తనకి పెళ్ళి అయ్యి మరొ మగాడికి భార్య అయినా తన మీద నుండి నా మనసెందుకు మళ్ళడం లేదు?? ఆలొచనలను తుంచేస్తు భవ్యను చూసాడు. తను భవ్యను చేసుకొవాలి. తన డెస్టినీ భవ్యతొ రాసి పెట్టుకున్నాడని గుర్తొచ్చింది. కానీ తనకి భవ్య అంటే ఇష్టం లేదే?? ఇప్పుడు భవ్యని ఇష్టపడాలి...ఆమె మనసులొ స్థానం సంపాదించాలి...ఎలా?? అర్దం కాక బుర్ర గొక్కున్నాడు.
భవ్యని పరిశీలన గా చూసాడు. తను ఇంతకు ముందు "అమ్మాయిని ఎప్పుడు చూడ్లేదా?" అని విసుక్కున్న సంగతి గుర్తుకొచ్చి చటుక్కున తల తిప్పేసుకున్నాడు.
"ఆ అబ్బాయి పేరు జేమ్స్" అబిరామ్ వింటున్నాడనుకొని భవ్య చెప్తుపొతుంది.
(ఇంకావుంది)
ప్రణయ కావ్యం...ఇది ఒక ప్రేమ కధ!
No comments:
Post a Comment