ఎప్పుడు ఎవరిదగ్గర అబద్దం చెప్పినా అమ్మకి మాత్రం నేను అన్ని నిజాలే చెప్పడం అలవాటు. వెంటనే జరిగినదంతా పుసగుచ్చినట్లు చెప్పాను. అమ్మ తల పట్టుకు కూర్చుంది.
"నీ వయసేంటి...నువ్వు చేస్తున్న పనులేంటి? నీకేమన్నా అర్దమవుతుందా?" కొపగించుకుంటు అడిగింది.
నేను చేసింది నాకు తప్పు అనిపించలేదు అందుకే నాకేమి పట్టనట్లు కాళ్ళు కడుక్కొని వచ్చి అన్నం వడ్డించమని కూర్చున్నాను.
"ఒక్కగానొక్క కొడుకువని ముద్దుచేస్తున్నందుకు మీనాన్నని అనాలసలు. నువ్వు చేస్తున్న పిచ్చిపనుల మూలానా నీ కేమైనా అయితే?? మా గతేం కావాలి?" అని అమ్మ కళ్ళు ఒత్తుకుంటుంటే, నాన్న వచ్చారు.
"ఏం కాదులే. నా కొడుకిని పిరికి గొడ్డులా తయారు చేయకు" కాళ్ళుకడుక్కొంటు అన్నారు.
నాన్న సపొర్ట్ దొరికేసరికి ఇంతవరకు, ఆయన ఏమంటారొ అని వున్న భయం ఎగిరిపోయింది.
"మీ తండ్రి కొడుకులకు నా బాధ అర్దంకాదు.." అని సణుక్కుంటు వచ్చి భొజనం వడ్డించిది అమ్మ.
గొడ్లశాలలొ వెలుగుతున్న మంట చూసిన ఆ ఇంటాయన, పక్కనే వున్న పుస్తకాల బ్యాగ్ చూసి జరిగినదంతా నా పనే అని అర్ధం చేసుకున్నాడు.
కొపంతొ ఊగిపోతు..మానాన్నతొ చెప్పి నాలుగు తగిలించాలని అదే వర్షంలొ ఇంటికి వచ్చాడు.
కానీ మా నాన్న అతని మాటలు పట్టించుకొలేదు. అతని కి చాలా కొపం వచ్చింది. పెద్ద గొడవే జరిగింది. చాలాసేపు నాన్నతొ వాదించి అలసిపోయి వెనక్కి వెళ్ళిపొయాడు. నాన్న మాత్రం నన్నేం అనలేదు.
అమ్మ అయితే- "బావుంది. ఇలా అయితే మీ కొడుకు రొజుకొ గొడవ ఇంటికి తీసుకొస్తాడు. సమర్దిస్తువుండండి." దెప్పిపొడుస్తు అంది.
"నా కొడుకు ఏం చేసినా అది మంచి పనే అవుతుంది తప్ప.. చెడ్డపని ఎప్పుడుకాదు." నన్ను విశ్వసిస్తు బలంగా అన్నారు. నాన్న కళ్ళలొ ఏదొ తెలియని నమ్మకం నామీద కనపడింది ఆ క్షణాన.
నాన్న "నేను పెద్దగా చదువుకొలేదు. నాకు ఏమి తెలీదు" అని ఎప్పుడు అంటుంటారు గానీ, నా దృష్టిలొ ఆయనొ చదవలేని పుస్తకం. పుస్తకాలను కాకుండా జీవితాన్ని మాత్రమే ఆయన చదివారు. ఆయనకు తెలిసిన జ్నానం అంతా మంచి తనమే. అదే నాకు అబ్బిందని అమ్మ అప్పుడప్పుడు అంటుంది.
చెప్పడం ఆపాను. మరి తర్వాత ఎమయ్యింది? భవ్య అడిగింది.
నా బాల్యం గురించి ఇంతకన్న ఎక్కువ చెప్తే బొర్ ఫీల్ అవుతావు. దాదాపు నా చిన్నతనం అంతా ఇలాగే అల్లరి చిల్లరగా, నాకు తొచినదే చేస్తు..ఊర్లొ ఓ మొండివాడిగా పేరు తెచ్చుకున్నాను. నేను చేసే పనులు నాకు మాత్రమే మంచిగా అనిపించేవెందుకొ. మిగతావాళ్ళంతా నన్నొ పిచ్చాడిలా చుసేవారు. మానాన్న తర్వాత నన్ను బాగా సపొర్ట్ చేసిన వ్యక్తి... జానకి. "బావా నువ్వు ఏం చేసినా, నా పుల్ సపొర్ట్ నీకే అనేది."
మా మావయ్య కూతురు. అంటే అమ్మ అన్నయ్యకూతురు. నాకన్నా నాలుగేళ్ళు చిన్న. నాకు తనంటే చాలా ఇష్టం. ఎంతిష్టం అంటే..తననే పెళ్ళి చేసుకొవాలనేంత ఇష్టం.
నువ్వు టెన్త్ లొ మన ఊరికి ఫస్ట్ వస్తే నాకుతురిని నీకే ఇచ్చి పెళ్ళి చేస్తా అని మా మావయ్య వేళాకొళం ఆడితే నిజమనుకొని, స్టేట్ ఫస్ట్ వచ్చేలా రాత్రనక పగలనక నా అల్లరంతా పక్కన పెట్టి మరి చదివాను. స్టేట్ ఫస్ట్ రాలేదు గానీ జిల్లా ఫస్ట్ వచ్చాను.
సంతొషంతొ ఎగిరి గంతేసి.."మావయ్యా పెళ్లి ఎప్పుడు??" షర్ట్ కాలర్ ఎగరేస్తు అడిగాను.
"పిచ్చి సన్నాసి. నువ్వు పాసయ్యింది. టెన్తే.. ఐ.ఎ.స్సొ, ఐ.పి.స్సొ, కాదు." నా సంతొషం మీద చెళ్ళున నీళ్లు జల్లినట్లు అన్నాడు.
"మరి ఆరొజు ఎందుకు అలా అన్నావు?" నిలదీసినట్లు అడిగాను.
"ఓర్ని! ఎలాకొలానికి అలా అన్నానురా. అయినా జానకి ని నీకు కాక ఇంకెవరికిస్తాను గానీ ముందు నీకు మీసాలు రాని...తర్వాత పెళ్ళిగురించి ఆలొచిద్దాం" అనేసి భుజం మీద తువ్వాలు వేసుకొని పొలం కి వెళ్ళిపొయాడు.
జానకి అప్పుడు ఆరొ తరగతి అనుకుంటా చదువుతుంది. పరిగెత్తుకుంటు నాదగ్గరకొచ్చి, "బావా తొట్లొ బొల్డన్ని మావిడపళ్ళు కాసాయి. వస్తావా కొసుకుందాం?" ఆయాస పడుతు అడిగింది.
నా మనసప్పుడు మావిడపళ్లుమీద లేదు. మావయ్య అన్న మాటలనే ఆలొచిస్తు... "నాకు పనుంది. నువ్వు వెళ్ళీ మీ ఫ్రెండ్స్ తొ ఆడుకొ" అని విసుక్కుంటు వచ్చేసాను.
ఆ రొజు ఇంటికి వచ్చేసినప్పటి నుండి అద్దం పట్టుకొవడం మొదలు పెట్టాను.
"మీసాలు ఎప్పుడొస్తాయబ్బా??" అద్దంలొ నన్ను నేను చుసుకుంటు నాలొ నేనే గొణుక్కుంటుంటే.. అమ్మ "ఈ మద్య కొత్తగా అద్దం పిచ్చి పట్టిందేంట్రా??" అడిగింది. మావయ్య అన్నమాటలు చెప్పాను. అమ్మ పడి పడి నవ్వింది.
"నువ్వు పెద్దవాడివయితే మీసాలు వాటంతట అవే వస్తాయి. వాటికొసం అద్దం పట్టుకొని కుర్చొనక్కర్లేదు. బుద్దిగా చదువుకొ" అమ్మ అంది.
అమ్మ చెప్పినట్లు ఇంటర్ లొ చేరాను. రెండు సంవత్సరాలు కళ్ళు మూసితెరిచేంతలొ గడిచిపొయాయి.
(ఇంకావుంది)
No comments:
Post a Comment