ఆరొజు ఇంజనీరింగ్ ఎగ్జామ్స్ పూర్తి చేసుకొని, ఇంటికి వెళ్ళాను.
"జానకి ఎలా వుందమ్మా" నా ప్రశ్నకు అమ్మ నుండి సమాధానం రాలేదు. నా మనసేదొ కీడు శంకించింది.
" ఎమైందమ్మా?" మళ్ళీ అడిగితే,
"తనని మర్చిపొరా" అంది.నాకు ఒళ్ళు మండి "ఏం?" విసురుగా అడిగాను.
"తనకు ఎల్లుండి పక్క ఊరి ఎమ్ ఎల్ యే గారి అబ్బాయితొ పెళ్ళి" చెప్తున్నప్పుడు, ఆమె కళ్ళలొ నీటిపొర ఆగలేదు. అప్పటివరకు ఉగ్గబెట్టుకున్న కన్నీళ్ళు ఒక్కసారిగా బయటకొచ్చాయి.
అమ్మ ని ఓదార్చాలొ నన్ను నేను ఓదార్చుకొవాలొ అర్దం కాలేదు. చాలాసేపు మౌనంగా ఉండిపొయాను. అప్పుడే బయటనుండి వచ్చిన నాన్న, మా ఇద్దరి పరిస్తితి చూసి ఎమనాలొ తెలియక, పక్కనే చేరేసిన నులక మంచం వేసుకుని కూర్చుండిపోయాడు.
"రాజకీయాల్లొ చేరాక మా అన్నయ్య పూర్తిగా మారిపోయాడు. అనుబందాలను మర్చిపొయాడు. నేనేం చేయలేకపొయాను రా..నన్ను మన్నించు" అంది.
నా నొటంట మాట రాలేదు.
"అసలు జానకి ఈ పెళ్ళికి ఎలా ఒప్పుకుంది?" నమ్మశక్యంకాక మళ్ళీ అడిగాను.
"పిచ్చి పిల్ల దానికేం తెలుసురా...వాళ్ళ నాన్న ఎలా చెప్తే అలా చేస్తుంది. అంతే." అన్నాది. నాకు ఆ క్షణాన జానకి ని కలవాలని బలంగా అనిపించింది. అమ్మతొ అదే మాట చెప్పాను.
" వద్దు నాన్న నువ్వు ఏదొ పెళ్ళి చెడగొట్టడానికి వచ్చావనుకొని గొడవ పెడతారు" అమ్మ వారించింది.
"పర్లేదమ్మా" అన్నాను.
నాన్న కూడా "ఫర్వాలేదు వెళ్ళనీ. ఆ పిల్ల మనసులొ ఏముందొ తెలుస్తుంది." దైర్యం చెప్పాడు.
అమ్మ అడ్డుచెప్పక ముందే మావయ్య వాళ్ళింటికి బయలుదేరాను.
పెళ్ళి వాతావరణం అప్పుడే మొదలైనట్లుంది. ఇంటి ముందు మావిడాకుల తొరణాలు, ముద్దబంతుల దండలు వేలాడుతు కనిపించాయి.
"ఎవరొ పిల్లాడు అబిరామ్ బావ వచ్చాడు." నన్ను చుస్తునే అరుచుకుంటు అమ్మమ్మ వుండే గది వైపు పరిగెత్తాడు. జానకి తమ్ముడు వాడు. నా పేరు వింటునే " "రాముడూ" అంటు అమ్మమ్మా పరుగులాంటి నడకతొ బయటకొచ్చింది. నేనంటే ప్రాణం తనకు. నాకు జానకి కి పెళ్ళి చేయాలని కలలు కంటున్నవాళ్ళలొ మొదట వుండేది తనే.
"ఎన్నాళ్ళయ్యింది రా నిన్ను చూసి. ఎప్పుడొచ్చావు రా?" నా చెంపలు నిమురుతు కుశల ప్రశ్నలు వేసింది.
నా కళ్ళలొ జీవం లేకపొవడం చూసి, ఆమె కళ్ళలొ కూడా నీళ్ళు ఉబికాయి.
నా గుండెల మీద వాలిపొతు "నన్ను మన్నించ రా రాముడు. మీ మావయ్య, నా కొడుకని చెప్పుకొవడానికి సిగ్గు పడుతున్నాను. నీకు ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకొలేని దగాకొరు కొడుకుని కన్నాను రా..నన్ను మన్నించు" అంది.
ఆమెను ఓదార్చుతు "జానకి ఎక్కడా?" అడిగాను.
"మేడ మీద గదిలొ వుంది. దానికి ఈ పెళ్ళి ఇష్టంలేదు రా. ఇంకా చదువుకుంటానంటుంటే మీ మావయ్య ఒప్పుకొవడం లేదు రా అభి." అత్తయ్యకూడా లొపలనుండి వస్తు అంది.
జానకి కి ఈ పెళ్ళి ఇష్టంలేదన్నమాట ఎంతొ ఊరటనిచ్చింది. అప్పటివరకు కమ్ముకున్న బాదంతా దూదిపింజలా ఎగిరిపోయింది.
"నా జానకి కి ఇష్టం లేకుండా ఈ పెళ్ళి ఎలా జరుగుతుందొ నేనూ చూస్తా" అంటు మేడమీద తనుండే గదిలొకి పరుగులాంటి నడకతొ వెళ్ళాను.
ఆ గదిలొ కిటికీలొ నుండి బయటకు చూస్తు జానకి కనపడింది. నాలుగేళ్ళ తర్వాత చూడటం మూలనేమో ఎవరొ వయసులొ ఉన్న అమ్మాయి లా అనిపించింది. తడబడుతు గది గుమ్మం దగ్గరే ఆగిపోయాను. నా అడుగుల సడికి తల తిప్పిచూసింది. అవే కళ్ళు! నాకిష్టమైన కళ్ళు. నన్ను చూస్తునే ఆమె కళ్ళలొ మెరుపు. జానకీనే తను.
"బావా" అంటు పరిగెత్తుకుంటు వచ్చి నన్ను చుట్టేసింది. పులగుత్తు ఏదొ బలంగా నన్ను తాకి, గాఢంగా నన్ను అల్లేసినట్లు ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యాను.
తన చేతికున్న గొరింటాకు నా షర్ట్ అంతా అంటుకుంది.
"ఎన్నాల్లయ్యింది బావా...నిన్ను చూసి." దాదాపు ఏడుపుగొంతుతొ అంది.
"నా మీద కొపం పోయిందా?" అడిగాను. చిన్నప్పుడు కలువపూలు విషయం గుర్తొచ్చి కిసుక్కున నవ్వింది. నా నుండి విడివడుతు..
" హమ్మయ్యా నువ్వు వచ్చేసావ్. ఇంక నాకు ఏ బెంగా లేదు" అంది.
మళ్ళీ తనే " అన్నీ నువ్వే చూసుకొవాలి బావా. నాకీ పెళ్ళి ఇష్టం లేదు. ఏదొ ఒకటి చేసి ఎలాగైనా ఈ పెళ్ళీ ఆపాల" అంది. నాలొ ఉత్సాహం పొంగుకొచ్చింది. అసలే ఎడ్వెంచర్స్ చేసి చాలా రొజులు అయ్యింది.
" ఏం చేద్దాం. లేచిపొదామా?" కొంటెగా అడిగాను.
" పో బావా" అంది. అది సిగ్గనుకొన్నాను. కానీ అసలు విషయం గ్రహించలేకపొయాను.
"బావా సాయంత్రం కొనేటి గట్టు దగ్గరకు రా నీ కొ విషయం చెప్పాలి." అంది.
"ఏంటి. ఇప్పుడే చెప్పు" అడిగాను.
"ఆహు నాన్నొచ్చే టైమయ్యింది. సాయంత్రం ఆరింటికి తప్పకుండా రావాలి. రేపు మళ్లీ పెళ్ళివారు వచ్చేస్తున్నారు." అంది.
సరే అని ఇంటికొచ్చేసాను. నా మనసంతా ఊహల్లొ తేలిపోయింది. జానకితొ మంచు కొండల్లొ ఓ డ్యూయెట్ కూడా వేసుకుంది. సాయంత్రం అయ్యేసరికి, మావయ్యకి ఎలా నచ్చచెప్పాలొ, ఒప్పుకొక పొతే ఏం చేయాలొ లాంటి ప్లాన్ లు గీసుకున్నాను.
నా మనసంతా ఎలాగైనా జానకి ని నా దాన్ని చేసుకొవాలని బలంగా డిసైడ్ అయిపొయాను.
సాయింత్రం ఆరింటికి అరగంట ముందే, కొనేటి గట్టు దగ్గరకు చేరుకున్నాను. కలువలొ పులు వెక్కిరిస్తున్నాయి నన్ను. ఆరొజు మా జానకి ఇస్తే తీసుకొకుండా ఫొజ్ కొట్టి ఇప్పుడు మమ్మల్నెందుకు చూస్తున్నావ్? అని వంగి ప్రశ్నిస్తున్నట్లు అనిపించింది.
నీళ్ళలొ దిగి, జానకి కొసం కొన్ని పూలు కొసాను.
నేను ఎక్కువసేపు ఎదురుచుడకుండానే జానకి వచ్చింది. తను ఆ రోజు ఎంత అందంగా తయరయ్యిందొ తెలుసా? అని చెప్పడం ఆపాను. అప్పటివరకు చాలా ఇంట్రస్టింగ్ గా వింటున్న భవ్య, "నాకు జానకి ని చూడాలని వుంది" అంది.
అబిరామ్ దీర్ఘంగా ఊపిరిపీల్చి, "నాకు తనని ఇప్పుడు చూడాలని వుంది" అన్నాడు..
వాళ్ళు ఎక్కిన విమానం అప్పటికి ఇండియా చేరుకుంది.
(ఇంకావుంది)
"జానకి ఎలా వుందమ్మా" నా ప్రశ్నకు అమ్మ నుండి సమాధానం రాలేదు. నా మనసేదొ కీడు శంకించింది.
" ఎమైందమ్మా?" మళ్ళీ అడిగితే,
"తనని మర్చిపొరా" అంది.నాకు ఒళ్ళు మండి "ఏం?" విసురుగా అడిగాను.
"తనకు ఎల్లుండి పక్క ఊరి ఎమ్ ఎల్ యే గారి అబ్బాయితొ పెళ్ళి" చెప్తున్నప్పుడు, ఆమె కళ్ళలొ నీటిపొర ఆగలేదు. అప్పటివరకు ఉగ్గబెట్టుకున్న కన్నీళ్ళు ఒక్కసారిగా బయటకొచ్చాయి.
అమ్మ ని ఓదార్చాలొ నన్ను నేను ఓదార్చుకొవాలొ అర్దం కాలేదు. చాలాసేపు మౌనంగా ఉండిపొయాను. అప్పుడే బయటనుండి వచ్చిన నాన్న, మా ఇద్దరి పరిస్తితి చూసి ఎమనాలొ తెలియక, పక్కనే చేరేసిన నులక మంచం వేసుకుని కూర్చుండిపోయాడు.
"రాజకీయాల్లొ చేరాక మా అన్నయ్య పూర్తిగా మారిపోయాడు. అనుబందాలను మర్చిపొయాడు. నేనేం చేయలేకపొయాను రా..నన్ను మన్నించు" అంది.
నా నొటంట మాట రాలేదు.
"అసలు జానకి ఈ పెళ్ళికి ఎలా ఒప్పుకుంది?" నమ్మశక్యంకాక మళ్ళీ అడిగాను.
"పిచ్చి పిల్ల దానికేం తెలుసురా...వాళ్ళ నాన్న ఎలా చెప్తే అలా చేస్తుంది. అంతే." అన్నాది. నాకు ఆ క్షణాన జానకి ని కలవాలని బలంగా అనిపించింది. అమ్మతొ అదే మాట చెప్పాను.
" వద్దు నాన్న నువ్వు ఏదొ పెళ్ళి చెడగొట్టడానికి వచ్చావనుకొని గొడవ పెడతారు" అమ్మ వారించింది.
"పర్లేదమ్మా" అన్నాను.
నాన్న కూడా "ఫర్వాలేదు వెళ్ళనీ. ఆ పిల్ల మనసులొ ఏముందొ తెలుస్తుంది." దైర్యం చెప్పాడు.
అమ్మ అడ్డుచెప్పక ముందే మావయ్య వాళ్ళింటికి బయలుదేరాను.
పెళ్ళి వాతావరణం అప్పుడే మొదలైనట్లుంది. ఇంటి ముందు మావిడాకుల తొరణాలు, ముద్దబంతుల దండలు వేలాడుతు కనిపించాయి.
"ఎవరొ పిల్లాడు అబిరామ్ బావ వచ్చాడు." నన్ను చుస్తునే అరుచుకుంటు అమ్మమ్మ వుండే గది వైపు పరిగెత్తాడు. జానకి తమ్ముడు వాడు. నా పేరు వింటునే " "రాముడూ" అంటు అమ్మమ్మా పరుగులాంటి నడకతొ బయటకొచ్చింది. నేనంటే ప్రాణం తనకు. నాకు జానకి కి పెళ్ళి చేయాలని కలలు కంటున్నవాళ్ళలొ మొదట వుండేది తనే.
"ఎన్నాళ్ళయ్యింది రా నిన్ను చూసి. ఎప్పుడొచ్చావు రా?" నా చెంపలు నిమురుతు కుశల ప్రశ్నలు వేసింది.
నా కళ్ళలొ జీవం లేకపొవడం చూసి, ఆమె కళ్ళలొ కూడా నీళ్ళు ఉబికాయి.
నా గుండెల మీద వాలిపొతు "నన్ను మన్నించ రా రాముడు. మీ మావయ్య, నా కొడుకని చెప్పుకొవడానికి సిగ్గు పడుతున్నాను. నీకు ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకొలేని దగాకొరు కొడుకుని కన్నాను రా..నన్ను మన్నించు" అంది.
ఆమెను ఓదార్చుతు "జానకి ఎక్కడా?" అడిగాను.
"మేడ మీద గదిలొ వుంది. దానికి ఈ పెళ్ళి ఇష్టంలేదు రా. ఇంకా చదువుకుంటానంటుంటే మీ మావయ్య ఒప్పుకొవడం లేదు రా అభి." అత్తయ్యకూడా లొపలనుండి వస్తు అంది.
జానకి కి ఈ పెళ్ళి ఇష్టంలేదన్నమాట ఎంతొ ఊరటనిచ్చింది. అప్పటివరకు కమ్ముకున్న బాదంతా దూదిపింజలా ఎగిరిపోయింది.
"నా జానకి కి ఇష్టం లేకుండా ఈ పెళ్ళి ఎలా జరుగుతుందొ నేనూ చూస్తా" అంటు మేడమీద తనుండే గదిలొకి పరుగులాంటి నడకతొ వెళ్ళాను.
ఆ గదిలొ కిటికీలొ నుండి బయటకు చూస్తు జానకి కనపడింది. నాలుగేళ్ళ తర్వాత చూడటం మూలనేమో ఎవరొ వయసులొ ఉన్న అమ్మాయి లా అనిపించింది. తడబడుతు గది గుమ్మం దగ్గరే ఆగిపోయాను. నా అడుగుల సడికి తల తిప్పిచూసింది. అవే కళ్ళు! నాకిష్టమైన కళ్ళు. నన్ను చూస్తునే ఆమె కళ్ళలొ మెరుపు. జానకీనే తను.
"బావా" అంటు పరిగెత్తుకుంటు వచ్చి నన్ను చుట్టేసింది. పులగుత్తు ఏదొ బలంగా నన్ను తాకి, గాఢంగా నన్ను అల్లేసినట్లు ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యాను.
తన చేతికున్న గొరింటాకు నా షర్ట్ అంతా అంటుకుంది.
"ఎన్నాల్లయ్యింది బావా...నిన్ను చూసి." దాదాపు ఏడుపుగొంతుతొ అంది.
"నా మీద కొపం పోయిందా?" అడిగాను. చిన్నప్పుడు కలువపూలు విషయం గుర్తొచ్చి కిసుక్కున నవ్వింది. నా నుండి విడివడుతు..
" హమ్మయ్యా నువ్వు వచ్చేసావ్. ఇంక నాకు ఏ బెంగా లేదు" అంది.
మళ్ళీ తనే " అన్నీ నువ్వే చూసుకొవాలి బావా. నాకీ పెళ్ళి ఇష్టం లేదు. ఏదొ ఒకటి చేసి ఎలాగైనా ఈ పెళ్ళీ ఆపాల" అంది. నాలొ ఉత్సాహం పొంగుకొచ్చింది. అసలే ఎడ్వెంచర్స్ చేసి చాలా రొజులు అయ్యింది.
" ఏం చేద్దాం. లేచిపొదామా?" కొంటెగా అడిగాను.
" పో బావా" అంది. అది సిగ్గనుకొన్నాను. కానీ అసలు విషయం గ్రహించలేకపొయాను.
"బావా సాయంత్రం కొనేటి గట్టు దగ్గరకు రా నీ కొ విషయం చెప్పాలి." అంది.
"ఏంటి. ఇప్పుడే చెప్పు" అడిగాను.
"ఆహు నాన్నొచ్చే టైమయ్యింది. సాయంత్రం ఆరింటికి తప్పకుండా రావాలి. రేపు మళ్లీ పెళ్ళివారు వచ్చేస్తున్నారు." అంది.
సరే అని ఇంటికొచ్చేసాను. నా మనసంతా ఊహల్లొ తేలిపోయింది. జానకితొ మంచు కొండల్లొ ఓ డ్యూయెట్ కూడా వేసుకుంది. సాయంత్రం అయ్యేసరికి, మావయ్యకి ఎలా నచ్చచెప్పాలొ, ఒప్పుకొక పొతే ఏం చేయాలొ లాంటి ప్లాన్ లు గీసుకున్నాను.
నా మనసంతా ఎలాగైనా జానకి ని నా దాన్ని చేసుకొవాలని బలంగా డిసైడ్ అయిపొయాను.
సాయింత్రం ఆరింటికి అరగంట ముందే, కొనేటి గట్టు దగ్గరకు చేరుకున్నాను. కలువలొ పులు వెక్కిరిస్తున్నాయి నన్ను. ఆరొజు మా జానకి ఇస్తే తీసుకొకుండా ఫొజ్ కొట్టి ఇప్పుడు మమ్మల్నెందుకు చూస్తున్నావ్? అని వంగి ప్రశ్నిస్తున్నట్లు అనిపించింది.
నీళ్ళలొ దిగి, జానకి కొసం కొన్ని పూలు కొసాను.
నేను ఎక్కువసేపు ఎదురుచుడకుండానే జానకి వచ్చింది. తను ఆ రోజు ఎంత అందంగా తయరయ్యిందొ తెలుసా? అని చెప్పడం ఆపాను. అప్పటివరకు చాలా ఇంట్రస్టింగ్ గా వింటున్న భవ్య, "నాకు జానకి ని చూడాలని వుంది" అంది.
అబిరామ్ దీర్ఘంగా ఊపిరిపీల్చి, "నాకు తనని ఇప్పుడు చూడాలని వుంది" అన్నాడు..
వాళ్ళు ఎక్కిన విమానం అప్పటికి ఇండియా చేరుకుంది.
(ఇంకావుంది)
No comments:
Post a Comment